滕王阁序原文全文拼音版

《滕王阁序》是唐代文学家王勃所作的一篇赞美名士的散文，被誉为古代散文的代表之一。以下是《滕王阁序》的原文全文拼音版：

téng wáng gé xù

滕王阁序

Táng Wáng Bó

唐-王勃

yù zhāng gù jùn，hóng dū xīn fǔ。xīng fēn yì zhěn，dì jiē héng lú。 jīn sān jiāng ér dài wǔ

豫 章 故 郡，洪 都 新 府。星 分 翼 轸，地 接 衡 庐。襟 三 江 而 带 五

hú，kòng mán jīng ér yǐn ōu yuè。wù huá tiān bǎo，lóng guāng shè niú dǒu zhī xū；rén jié

湖，控 蛮 荆 而 引 瓯 越。物 华 天 宝， 龙 光 射 牛 斗 之 墟；人 杰

dì líng，xú rú xià chén fān zhī tà。xióng zhōu wù liè，jùn cǎi xīng chí。tái huáng zhěn yí xià

地 灵，徐 孺 下 陈 蕃 之 榻。雄 州 雾 列，俊 采 星 驰。台 隍 枕 夷 夏

zhī jiāo，bīn zhǔ jìn dōng nán zhī měi。dū dū yán gōng zhī yǎ wàng，qí jǐ yáo lín；yǔ wén

之 交，宾 主 尽 东 南 之 美。都 督 阎 公 之 雅 望，棨 戟 遥 临；宇 文

xīn zhōu zhī yì fàn，chūn wéi zàn zhù。shí xún xiū jià，shèng yǒu rú yún；qiān lǐ féng yíng，新 州 之 懿 范，襜 帷 暂 驻。十 旬 休 假， 胜 友 如 云；千 里 逢 迎，

gāo péng mǎn zuò。téng jiāo qǐ fèng，mèng xué shì zhī cí zōng；zǐ diàn qīng shuāng，wáng高 朋 满 座。 腾 蛟 起 凤， 孟 学 士 之 词 宗； 紫 电 青 霜，王

jiāng jūn zhī wǔ kù。 jiā jūn zuò zǎi，lù chū míng qū；tóng zǐ hé zhī， gōng féng shèng jiàn。将 军 之 武 库。家 君 作 宰，路 出 名 区；童 子 何 知，躬 逢 胜 饯。

shí wéi jiǔ yuè, xù shǔ sān qiū. liáo shuǐ jìn ér hán tán qīng, yān guāng níng ér mù shān zǐ.

时维九月，序属三秋。潦水尽而寒潭清，烟光凝而暮山紫。

yǎn cān fēi yú shàng lù, fǎng fēng jǐng yú chóng ē. lín dì zǐ zhī cháng zhōu, dé tiān rén zhī jiù

俨骖騑于上路，访风景于崇阿。临帝子之长洲，得天人之旧

guǎn. céng luán sǒng cuì, shàng chū chóng xiāo; fēi gé liú dān, xià lín wú dì. hè tīng fú zhǔ,

馆。层峦耸翠，上出重霄；飞阁流丹，下临无地。鹤汀凫渚，

qióng dǎo yǔ zhī yíng huí; guì diàn lán gōng, jí gāng luán zhī tǐ shì. 穷岛屿之萦回；桂殿兰宫，即冈峦之体势。

pī xiù tà，fǔ diāo méng，shān yuán kuàng qí yíng shì，chuān zé yū qí hài zhǔ。lǘ yán pū dì，

披绣闼，俯雕甍，山原旷其盈视，川泽纡其骇瞩。闾阎扑地，

zhōng míng dǐng shí zhī jiā；gǔ jiàn mí jīn，qīng què huáng lóng zhī zhú。yún xiāo yǔ jì，cǎi

钟鸣鼎食之家；舸舰弥津，青雀黄龙之舳。云销雨霁，彩

chè qū míng。luò xiá yǔ gū wù qí fēi，qiū shuǐ gòng cháng tiān yī sè。yú zhōu chàng wǎn，

彻区明。落霞与孤鹜齐飞，秋水共长天一色。渔舟唱晚，

xiǎng qióng péng lǐ zhī bīn，yàn zhèn jīng hán，shēng duàn héng yáng zhī pǔ.

响 穷 彭蠡之滨，雁阵惊寒，声 断 衡 阳之浦。

yáo jīn fǔ chàng, yì xìng chuán fēi. shuǎng lài fā ér qīng fēng shēng, xiān gē níng ér bái yún è.

遥襟甫畅，逸兴遄飞。爽籁发而清风生，纤歌凝而白云遏。

suī yuán lǜ zhú, qì líng péng zé zhī zūn; yè shuǐ zhū huá, guāng zhào lín chuān zhī bǐ. sì měi

睢园绿竹，气凌彭泽之樽；邺水朱华，光照临川之笔。四美

jù, èr nán bìng. qióng tì miàn yú zhōng tiān, jí yú yóu yú xiá rì. tiān gāo dì jiǒng, jué

具，二难并。穷睇眄于中天，极娱游于暇日。天高地迥，觉

yǔ zhòu zhī wú qióng; xìng jìn bēi lái, shí yíng xū zhī yǒu shù. wàng cháng ān yú rì xià, mù

宇宙之无穷；兴尽悲来，识盈虚之有数。望长安于日下，目

wú huì yú yún jiān. dì shì jí ér nán míng shēn, tiān zhù gāo ér běi chén yuǎn. guān shān nán

吴会于云间。地势极而南溟深，天柱高而北辰远。关山难

yuè, shuí bēi shī lù zhī rén; píng shuǐ xiāng féng, jìn shì tā xiāng zhī kè. huái dì hūn ér bù

越，谁悲失路之人；萍水相逢，尽是他乡之客。怀帝阍而不

jiàn, fèng xuān shì yǐ hé nián?

见，奉宣室以何年？

jiē hū! shí yùn bù qí, mìng tú duō chuǎn. féng táng yì lǎo, lǐ guǎng nán fēng. qū jiǎ yì

嗟乎！时运不齐，命途多舛。冯唐易老，李广难封。屈贾谊 yú cháng shā, fēi wú shèng zhǔ; cuàn liáng hóng yú hǎi qū, qǐ fá míng shí? suǒ lài jūn zǐ jiàn

于长沙，非无圣主；窜梁鸿于海曲，岂乏明时？所赖君子见

jī, dá rén zhī mìng. lǎo dāng yì zhuàng, nìng yí bái shǒu zhī xīn? qióng qiě yì jiān, bù zhuì

机，达人知命。老当益壮，宁移白首之心？穷且益坚，不坠

qīng yún zhī zhì. zhào tān quán ér jué shuǎng, chǔ hé zhé yǐ yóu huān. běi hǎi suī shà, fú yáo

青云之志。酌贪泉而觉爽，处涸辙以犹欢。北海虽赊，扶摇

kě jiē; dōng yú yǐ shì, sāng yú fēi wǎn. mèng cháng gāo jié, kōng yú bào guó zhī qíng; ruǎn

可接；东隅已逝，桑榆非晚。孟尝高洁，空余报国之情；阮

jí chāng kuáng, qǐ xiào qióng tú zhī kū!

籍猖狂，岂效穷途之哭！

bó, sān chǐ wēi mìng, yī jiè shūshēng. wú lù qǐng yīng, děng zhōng jūn zhī ruòguàn; yǒu huái

勃，三尺微命，一介书生。无路请缨，等终军之弱冠；有怀

tóu bǐ, mù zōng què zhī cháng fēng. shě zān hú yú bǎi líng, fèng chén hū yú wàn lǐ. fēi xiè

投笔，慕宗悫之长风。舍簪笏于百龄，奉晨昏于万里。非谢

jiā zhī bǎo shù, jiē mèng shì zhī fāng lín. tā rì qū tíng, tāo péi lǐ duì; jīn zī pěng mèi,

家之宝树，接孟氏之芳邻。他日趋庭，叨陪鲤对；今兹捧袂，

xǐ tuō lóng mén. yáng yì bù féng, fǔ líng yún ér zì xī; zhōng qī jì yù, zòu liú shuǐ yǐ

喜托龙门。杨意不逢，抚凌云而自惜；钟期既遇，奏流水以

hé chán?

何惭？

wū hū! shèng dì bù cháng, shèng yán nán zài; lán tíng yǐ yǐ, zǐ zé qiū xū. lín bié zèng

呜呼！胜地不常，盛筵难再；兰亭已矣，梓泽丘墟。临别赠

yán, xìng chéng ēn yú wěi jiàn; dēng gāo zuò fù, shì suǒ wàng yú qún gōng. gǎn jié bǐ huái,

言，幸承恩于伟饯；登高作赋，是所望于群公。敢竭鄙怀，

gōng shū duǎn yǐn; yī yán jūn fù, sì yùn jù chéng. qǐng sǎ pān jiāng, gè qīng lù hǎi yún ěr.

恭疏短引；一言均赋，四韵俱成。请洒潘江，各倾陆海云尔。

Téng wáng gāo gé lín jiāng zhǔ，pèi yù míng luán bà gē wǔ.

滕王高阁临江渚，佩玉鸣鸾罢歌舞。

huà dòng cháo fēi nán pǔ yún, zhū lián mù juàn xī shān yǔ.

画栋朝飞南浦云，珠帘暮卷西山雨。

Xián yún tán yǐng rì yōuyōu, wù huàn xīng yí jǐ dù qiū.

闲云潭影日悠悠，物换星移几度秋。

gé zhōng dì zǐ jīn hé zài？jiàn wài cháng jiāng kōng zì liú.

阁中帝子今何在？槛外长江空自流。